داستان فیلم اسمش ظلم آباد بود

این فیلم بر روستای «ظلم آباد» تمرکز دارد — روستایی در نزدیکی سبزوار که پس از انقلاب به «عدل آباد» تغییر نام یافت — و ساکنان آن عمدتاً از راه اجرای موسیقی، آواز و رقص در مراسم عروسی و جشن ها امرار معاش می کنند. با وجود تحمل کمبود مزمن امکانات اولیه ای همچون آب و برق، و گذار از زندگی سخت و چادرنشینیِ عشایری به خانه های خشتی، آن ها همچنان روحیه ای شاد دارند؛ آن ها بر این باورند که هیچ سختی ای نمی تواند مانع شادی شان شود یا جلوی آن ها را برای شاد کردن دیگران بگیرد. ساختار فیلم ترکیبی است از مصاحبه های مستقیم با این هنرمندان (که در گویش محلی «مطرب» نامیده می شوند) و تصاویری از اجرای آن ها در جشن ها.